Το σπορ της φοροδιαφυγής στην αρχαιότητα

24grammata.com/ αρχαιότητα/ οικονομία
γράφει ο Μιχάλης Τιβέριος, καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ακαδημαϊκός

Η οικτρή οικονομική μας κατάσταση, η ανατροπή κοινωνικών κατακτήσεων και οι αποκαλύψεις περί διαφθοράς ενοίκων του κρατικού οικοδομήματος (των ρετιρέ αλλά και των υπογείων) μονοπωλούν καθημερινά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σε τέτοιες αρνητικές συγκυρίες την κρίση την πληρώνουν πρωτίστως αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Η απαίτηση να τιμωρηθούν οι καταχραστές του δημοσίου χρήματος και οι επίορκοι κρατικοί λειτουργοί (όχι και τόσο ολιγάριθμοι), και μάλιστα με δήμευση των περιουσιών τους, είναι διάχυτη. Εχουμε όμως και άλλα αρνητικά φαινόμενα. Μια διαβρωμένη κρατική μηχανή όπως η δική μας δυσκολεύεται να πατάξει ικανοποιητικά τη φοροδιαφυγή, που στον τόπο μας είναι ιδιαίτερα τροφαντή καθώς ταΐζεται γενναία και από την απύθμενη ανοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Η φοροδιαφυγή είναι ένα πολύ παλιό «σπορ» το οποίο πιθανόν πρωτοεμφανίστηκε μαζί με τη φορολογία. Το ύψος των φόρων, όπως και η είσπραξή τους, απασχολούσε ανέκαθεν τους κυβερνώντες, ιδιαίτερα μάλιστα σε περιόδους οικονομικών κρίσεων όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα. Καθημερινά σχεδόν ακούμε για επιβολή νέων φόρων ή για αύξηση των ήδη υπαρχόντων, όπως επίσης και για λαμπρές επιδόσεις των ράμπο του ΣΔΟΕ. Εχει υποστηριχθεί ότι, αν ένας υπουργός Οικονομικών κατορθώσει να φορολογήσει το 75% των φορολογητέων κεφαλαίων, θα έχει επιτελέσει ηράκλειο άθλο.

Δεινές οικονομικές κρίσεις ξέσπασαν και στην Αθήνα του 4ου αι. π.Χ., συνοδευόμενες επίσης από φαινόμενα διαφθοράς. Η φορολογία των συμμάχων ήταν πλέον μακρινό όνειρο, τα έσοδα από τη φορολογία των εμπορευμάτων που έφθαναν στο λιμάνι του Πειραιά, λόγω πτώσης των εμπορικών δραστηριοτήτων, είχαν μειωθεί, ενώ η εκμετάλλευση των μεταλλείων του Λαυρίου είχε περιοριστεί. Στην προσπάθειά του το αθηναϊκό κράτος να πετύχει αύξηση των οικονομικών πόρων του κάνει συνεχώς μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό σύστημα. Μία από τις πιο γνωστές είναι η μεταρρύθμιση που έγινε επί άρχοντος Ναυσινίκου (378-377 π.Χ.) και συνοδεύθηκε από απογραφή της περιουσίας των φορολογουμένων. Σύμφωνα με αρχαία μαρτυρία, η περιουσία αυτή υπολογίστηκε σε 5.750

τάλαντα. Δεν θα ασχοληθώ με το αξιόπιστο της παραπάνω πληροφορίας. Θα συμπληρώσω μόνο ότι τότε ψηφίστηκε και ένας νόμος που προέβλεπε ακόμη πιο βαριές ποινές στους φοροφυγάδες. Για τους τότε φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς έχω αναφερθεί σε μια παλιότερη επιφυλλίδα μου (27.9.2009). Εδώ απλώς υπενθυμίζω ότι το αθηναϊκό κράτος συνήθως νοίκιαζε τους διάφορους φόρους έπειτα από δημόσιους διαγωνισμούς. Ο πλειοδότης έδινε αμέσως το συμφωνηθέν ποσό και στη συνέχεια φρόντιζε να το εισπράξει από τους υπόχρεους, φυσικά με το παραπάνω.

Μια χρονιά στις αρχές του 4ου αι. π.Χ. ένας πλειοδότης ξέρουμε ότι πλήρωσε ως φόρο επί των εισαγομένων και εξαγομένων από το λιμάνι του Πειραιά προϊόντων 30 τάλαντα και εισέπραξε 36. Κέρδισε, δηλαδή, 6 τάλαντα (περίπου 3.500 μεροκάματα). Επειτα από τρία χρόνια ένας άλλος πλειοδότης, πιο γενναιόδωρος, έδωσε στο κράτος για τον ίδιο φόρο 36 τάλαντα, δεν γνωρίζουμε όμως το ποσό που κέρδισε. Επειδή ο σχετικός φόρος ήταν 2% επί της αξίας των διακινηθέντων προϊόντων, μπορούμε να υπολογίσουμε τη συνολική τους αξία. Κόστιζαν γύρω στα 1.800-2.000 τάλαντα, ποσό που ισοδυναμούσε περίπου με 1.000.000-1.200.000 μεροκάματα.

Σε δύσκολες οικονομικές καταστάσεις εξυπακούεται ότι δεν υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον για συμμετοχή στους δημόσιους αυτούς διαγωνισμούς. Ετσι το κράτος έπρεπε το ίδιο να φροντίσει για την είσπραξη των φόρων. Μια σχετική ιστορία, η οποία συνέβη κατά τη φορολογική μεταρρύθμιση του 378-377 π.Χ., είναι ενδεικτική. Πρωτοστατεί ο Ανδροτίων Ανδρωνος, ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο της αθηναϊκής δημόσιας ζωής. Πρότεινε στους Αθηναίους τρεις τρόπους για να γεμίσουν το κρατικό ταμείο. Ο ένας ήταν να βάλουν χέρι στα ιερά τους και να λιώσουν τα χρυσά αφιερώματα που υπήρχαν σ΄ αυτά κόβοντας στη συνέχεια χρυσά νομίσματα. Ο άλλος ήταν να επιβάλουν έκτακτους φόρους και ο τρίτος να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες. Οπως ήταν αναμενόμενο, προτιμήθηκε η τρίτη λύση. Ο ίδιος ο Ανδροτίων έπεισε τους Αθηναίους να τον ορίσουν φοροεισπράκτορα που θα αναλάμβανε να εισπράξει τη φοροδιαφυγή, κάτι που τελικά και έκανε, όχι όμως με ιδιαίτερη επιτυχία, αν και χρησιμοποίησε καταπιεστικά και ενίοτε απάνθρωπα μέσα. Εισορμούσε με τους μπράβους του σε σπίτια οφειλετών σπάζοντας τις πόρτες και κάνοντας τα στρώματα των κρεβατιών άνω-κάτω προκειμένου να εντοπίσει τυχόν κρυμμένους θησαυρούς, βασάνιζε πολίτες για να εισπράξει ακόμη και… πενταροδεκάρες. Εντρομοι οι ένοικοι εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και πηδώντας από στέγη σε στέγη ζητούσαν καταφύγιο σε γειτονικά τους πρόσωπα.

Ο ίδιος ο Ανδροτίων δεν ήταν ένα άμεμπτο δημόσιο πρόσωπο, όπως δηλαδή συμβαίνει και με σημερινούς φοροεισπράκτορες. Λίγο πριν από τα μέσα του 4ου αι. π.Χ., δοθείσης ευκαιρίας, δεν δίστασε, μαζί με φίλους του, να οικειοποιηθούν εννιάμισι τάλαντα. Καθώς η… λαδιά αποκαλύφθηκε και οι τότε νόμοι ήταν αυστηροί και εφαρμοστέοι, καταδικάστηκαν να πληρώσουν το διπλάσιο του ποσού που είχαν καταχρασθεί. Αδυνατώντας να πληρώσουν το βαρύ πρόστιμο και προ του κινδύνου να οδηγηθούν στις φυλακές έθεσαν σε εφαρμογή, με τη βοήθεια πολιτικών φίλων τους, μια νομικίστικη διαδικασία που απέτρεπε την επαπειλούμενη φυλάκισή τους, εξασφαλίζοντας όμως και την επιστροφή των εννιάμισι ταλάντων.

http://www.tovima.gr

Το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της Ευρώπης

Το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της Ευρώπης

Προστέθηκε από 24grammata

Πολιτικός Λόγος (πολιτικό ένθετο του 24grammata.com)

 Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Πολιτικός Επιστήμονας –Κοινωνιολόγος
Αρχισυντάκτης του Πολιτικού Λόγου στα 24γράμματα

Η σημερινή Ευρώπη αντιμετωπίζει πολλαπλές κρίσεις. Από την μια πλευρά έχουμε την καθαρά οικονομική κρίση η οποία άπτεται περισσότερο σε ένα έλλειμμα ανταγωνιστικότητας παρά στην δημοσιονομική αδυναμία. Συγκεκριμένα αυτό εκφράζεται στην αδυναμία της ευρωπαϊκής οικονομίας να παρακολουθήσει τις ραγδαίες  τεκτονικές αλλαγές του καπιταλισμού, με σημαντικές μετατοπίσεις κεφαλαίων άρα οικονομικής ισχύος προς ανατολάς. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες  εκατοντάδες εκατομμύρια θέσεις εργασίας καταστράφηκαν στην Ευρώπη και μετακινήθηκαν προς την Ασία, που πρόσφερε φθηνότερη και καλά καταρτισμένη εργατική δύναμη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ευρωπαϊκός πυρήνας εξαιρουμένης της Γερμανίας και της Σουηδίας απέφυγε να εφαρμόσει τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές και στηρίχτηκε περισσότερο στον δανεισμό και στην επιδότηση του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Εντούτοις στην παγκόσμια οικονομία παρατηρήθηκαν εξελίξεις που αποδεικνύουν τα πολύ αργά αντανακλαστικά της Ευρώπης. Παρατηρήθηκε μια αναπτυξιακή επέλαση των BRIC  (Βραζιλία, Ρωσία  Ινδία και Κίνα) αναδύονται και άλλων οικονομιών της Άπω Ανατολής, που ανταγωνίζονται επιτυχώς  τις φιλελεύθερες δυτικές  Δημοκρατίες. Οι χώρες, αυτές γνωστές ως  “Ν-11″( “Next Eleven,  οι επόμενες ένδεκα), ένα ακρωνύμιο που αναφέρεται σε σειρά χωρών (Μπαγκλαντές, Αίγυπτο, Ινδονησία,  Ιράν,  Μεξικό,  Νιγηρία,  Πακιστάν, Φιλιππίνες, Νότια Κορέα, Τουρκία και Βιεντάμ) που λόγω των ιδιαίτερων οικονομικών και δημογραφικών χαρακτηριστικών τους, μπορούν να πετύχουν σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης κατά τις επόμενες δεκαετίες και να “απειλήσουν” ανταγωνιστικά τις σημερινές μεγάλες  οικονομίες. Δυναμικά ανακάμπτουν επίσης και οι χώρες της ασιατικής ημιπεριφέρειας Β, Κορέα, Ταϋλάνδη Ταϊβάν, Ινδονησία,  Σιγκαπούρη,  Μαλαισία. Με αυταρχικά πολιτικά καθεστώτα, με  υψηλό και ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό και με δυναμικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα οι χώρες αυτές, βελτιώνουν ταχύρυθμα τη θέση τους στο διεθνές οικονομικό σύστημα απειλώντας μακροπρόθεσμα  τις αναπτυγμένες οικονομίες. Ο  δυτικός μαθηματικός τύπος « Δημοκρατία + οικονομία της αγοράς= γενική ευημερία», αμφισβητείται, όπως και η  αέναη επιτυχία της δυτικής συνταγής. Εν κατακλείδι, το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στον επιθετικό αναπτυξιακό προσανατολισμό της Άπω Ανατολής, ενώ το εκτεταμένο δημοσιονομικό πρόβλημα του χρέους, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύμπτωμα της έλλειψης ανταγωνιστικότητας. Ο περιορισμός στην εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών των κρατών αποτελεί  καθαρή θεραπεία συμπτωμάτων. Πραγματική θεραπεία αντιθέτως υπόσχεται η  αναχαίτιση της  γραφειοκρατίας η αποδόμηση του  συγκεντρωτισμού, η ενατένιση της ιδέας της επικουρικότητας και μια στροφή προς  το μοντέλο της ποιοτικής και καινοτόμας παραγωγικής οικονομίας. Η κεντρική πρόκληση στην οικονομική ανάπτυξη, είναι η δημιουργία συνθηκών  ταχείας αύξησης της παραγωγικότητας. Πρέπει λοιπόν να δοθεί η μάχη για ένα σύμφωνο παραγωγικότητας,  ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας. το οποίο παράλληλα με το Σύμφωνο του Μάαστριχτ, ή το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο, θα προωθήσει ζητήματα βιώσιμης ανάπτυξης, απασχόλησης, κοινωνικής προστασίας και συνοχής. Από την άλλη πλευρά η Ευρώπη εισήλθε σε μια βαθιά πολιτική κρίση που έχει να κάνει με την (νέο)συντηρητική ηγεμονία της τελευταίας δεκαετίας και με μια αλαζονική κεντρική γραφειοκρατία που περιχαρακώνει τον πλουραλιστικό χαρακτήρα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος καθώς και την αμοιβαία άμυλα και αλληλεγγύη. Η Ευρώπη  κατάντησε ένα ακίνητο και εσωστρεφές μόρφωμα που επιβάλει την δημοσιονομική συμμόρφωση ,  ενδίδοντας  σε μια υπεροπτική ομφαλοσκόπηση. Η  καθαρά οικονομική  κρίση, συνοδεύεται από μια  υπαρξιακή κρίση ταυτότητας του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, εκπορευόμενη   αφενός από την   αβουλία δράσης των κρατών μελών και αφετέρου από  την  πολιτική της Γερμανίας η οποία δεν εμφορείται από  την απαιτούμενη σύνεση αυτοσυγκράτηση και αλληλεγγύη που προϋποθέτει  κάθε διακρατικό υπερεθνικό εγχείρημα. Η Γερμανία επιδεικνύει μια  «εξελισσόμενη παρεμβατικότητα» θεμελιωμένη  στα συγκυριακά  της συμφέροντα με αποτέλεσμα την  «ασύμμετρη και επιλεκτική διάβρωση της κυριαρχίας στην Ευρώπη που προκαλεί δυο ζημίες ταυτόχρονα: οδηγεί στην απόγνωση εκατομμύρια πολιτών και την ίδια στιγμή υποσκάπτει ένα από τα πλέον φιλόδοξα και ελπιδοφόρα σχέδια της σύγχρονης ιστορίας: την ευρωπαϊκή ενοποίηση»i Το αποτέλεσμα είναι η Ευρώπη σήμερα να «καταναλώνει περισσότερη υποστήριξη απ” όση μπορεί να παράγει»ii.
Όσο αυξάνεται η κυριαρχική εμβέλεια της Γερμανίας τόσο μειώνεται η κυριαρχία της Ευρωζώνης.  Η νέα αυτή ασυμμετρία  εκδηλώθηκε από την αρχή της οικονομικής κρίσης, με την  Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποκύπτει στις γερμανικές επιταγές   τιμωρητικής  δημοσιονομικής λιτότητας  που επιβάλλεται κατά  κύριο λόγο στις υπερχρεωμένες χώρες της ζώνης του ευρώiii.
Ειδικότερα με το παράδειγμα της Ελλάδας οι «ευρωπαϊκοί θεσμοί» επιχείρησαν   να πείσουν πως «θεράπευσαν» την κρίση με πολιτικές λιτότητας υπερασπιζόμενοι   ένα οικονομικό υπόδειγμα που μέχρι πρότινος  έμοιαζε να έχει εκπνεύσει. Σύντομα ωστόσο ήρθε οι διάψευση από τους ίδιους τους αριθμούς που οι εμπνευστές της δημοσιονομικής προσαρμογής λατρεύουν. Τα μεγέθη της ύφεσης , της ανεργίας, της φοροδοτικής ικανότητας, των φορολογικών εσόδων , της φτώχειας είναι εντελώς αναντίστοιχα με αυτά που υπολόγισαν. Σε αντίθεση επίσης με τους υπολογισμούς τους η μείωση των μισθών και η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, αντί να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, μάλλον μείωσαν την συνολική παραγωγικότητα της εργασίας. Όλα αυτά δημιούργησαν μια ευρύτερη κοινωνική δυσανεξία που μόνο προσωρινά εκτονώθηκε στις εκλογές.
Είναι προφανές ότι η σημερινή  θεσμική και πολιτική λειτουργία  της Ευρώπης και το δημοσιονομικό της μοντέλο , όχι μόνο είναι απόμακρα  για τους ανθρώπους  αλλά αντανακλώνται πολλές φορές ως εχθρικά στοιχεία απέναντι τους.  Ένα μόνιμο κοινωνικό δυναμικό αμφισβήτησης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος το οποίο υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποκτήσει σωρευτικά  εκρηκτικά χαρακτηριστικά  με άγνωστες συνέπειες, ανδρώνεται στο επίκεντρο της Ευρώπης.
Το κλίμα αυτό εκφράζεται από μια μερίδα νεοφιλελεύθερων  λαϊκιστών, από την ευρωπαϊκή ακροδεξιά   αλλά και από ένα μέρος της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής αριστεράς. Κοινός τόπος των σχημάτων αυτών είναι μια απλουστευτική πολεμική κατά του νεοφιλελευθερισμού προδικάζοντας την ανάγκη κατάρρευσης του ευρώ και την ολική  έξοδο από αυτό ( Euro- Exit). Αυτό εκφράζεται κατ’ επέκταση με την φιλοσοφία περί της αναγκαιότητας ενός Grexit. Όμως η πολυπλοκότητα της κρίσης δεν απαντάται με απλά σχήματα εξόδου. Η κρίση είναι τόσο σοβαρή, διότι εξελίσσεται μέσα σε ένα πλαίσιο φαλκιδευμένο από μια  αδιάλυτη αντίφασηiv. Τα ακολουθούμενα μέτρα λιτότητας είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλή και ως εκ τούτου δεν επιβάλλονται  με δημοκρατικό τρόπο.Από την άλλη πλευρά τα μέτρα που προβάλλονται ως  αναγκαία από τους προοδευτικούς και τους σοσιαλδημοκράτες , όπως η μακροπρόθεσμη κοινή ανάληψη των χρεών  ή άλλες μορφές διασυνοριακής ανακατανομής των βαρών μεγάλης κλίμακας, δεν γίνονται αποδεκτά από τους πληθυσμούς των  πλούσιων χωρών.
Η αναντιστοιχία μεταξύ του οικονομικά ζητούμενου από τις ελίτ   και του πολιτικά εφικτού, διαφαίνεται επομένως και στις δύο πλευρές  βορρά-νότου και αναδεικνύει την διαχωριστική  γραμμή που χωρίζει την Ευρώπη σήμερα .
Αυτές οι διαχωριστικές γραμμές στηρίζονται σε γερμανικές εμμονές  που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να χαλαρώσουν.
Η ιθύνουσα γερμανική πολιτικοοικονομική τάξη δεν κατανόησε ποτέ ότι  η μονομερής προσήλωση της  Γερμανίας στις  εξαγωγές , δεν θα μπορούσε παρά να επιφέρει  καταστροφικά αποτελέσματα και  ραγδαίες ανισορροπίες σε μια κοινή νομισματική περιοχή όπως η ευρωζώνη. Ομοίως δεν έγινε ποτέ κατανοητό πόσο σημαντική είναι η αποδόμηση και η  μείωση αυτών των ανισορροπιών. Κατά συνέπεια, η Γερμανία αρνήθηκε να αλλάξει γραμμή ακόμα και την στιγμή που το πιστόλι είχε στραφεί στον κρόταφο της ευρωζώνης και επομένως   αρνήθηκε  να προβεί σε μια εσωτερική ανατίμηση μέσω της οποίας η θα μπορούσε  να μειώσει το εμπορικό της πλεόνασμα εάν ενίσχυε την εγχώρια ζήτηση. Αντίθετα, τα τελευταία έτη, η γερμανική οικονομία πετυχαίνει συνεχώς εμπορικά πλεονάσματα ρεκόρ. Το γεγονός ότι η πολιτική αυτή  παραβίαζε συστηματικά  τα κριτήρια του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, δεν φαίνεται να απασχολούσε κανέναν στην Γερμανία και πολύ λίγους στο ευρωπαϊκό θεσμικό επίπεδο.  Σιγά , σιγά όμως τα πράγματα αλλάζουν και οι ενστάσεις κατά της γερμανικής «εξαγωγικής» πολιτικής πυκνώνουν. Δεν είναι λίγες οι κυβερνήσεις πλεον στην ευρωζώνη που ζητούν αυτό που με εμμονή διεκδικεί ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Σοίμπλε, δηλαδή να ισχύσουν οι κανόνες. Μόνο που οι κυβερνήσεις αυτές ζητούν να ισχύσουν οι κανόνες το ίδιο για όλους και με ισότητα για όλους και όχι μονομερώς υπέρ των ισχυρών. Σίγουρα αυτός που λέει όχι , και αυτός που είναι “αντί” μπορεί να χάνει σε χρήμα και να κερδίζει σε αξιοπρέπεια. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από την υποχρέωση να πείσει και τους άλλους για αυτό. Επειδή τους επόμενους μήνες ίσως ειπωθούν οριστικά πράγματα καλό είναι να παρουσιαστούν τα απαραίτητα πειστήρια και μαζί με αυτά και ένα αντίστοιχο πρόγραμμα με ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες λύσεις που θα δίνουν ένα αξιοπρεπές διέξοδο στην ελληνική κοινωνία.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν άπειροι λόγοι να χάνουμε την ψυχραιμία μας υπενθυμίζουμε ότι όπως έλεγε ο Μακιαβέλι “ η αρετή γεννάει την ησυχία , η ησυχία την σχόλη, η σχόλη την αταξία , η αταξία την καταστροφή. Και αντίστοιχα από την καταστροφή γεννιέται η τάξη, από την τάξη η αρετή και από αυτήν η δόξα και η καλή τύχη”.

1. Δημήτρης Κοτρόγιαννος και Κώστας Λάβδας: Ευρώπη 2012: Η ασύμμετρη αποδόμηση της κυριαρχίας.http://gr.news.yahoo.com/2012-115000155.html

2.Claus Offe :  Τα λάθη της Ευρώπης. http://www.efsyn.gr/?p=1475

3. Δ, Κοτρόγιαννος: Η κυριαρχία σε μεταίχμιο. http://www.new-deal.gr/BIG-new-Deal/99-BIG-new-Deal/7995-Η-ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ-ΣΕ-ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

4. Claus Offe Europa in der Falle
http://www.eurozine.com/articles/2013-01-15-offe-de.html

 http://www.24grammata.com/?p=50096

Ποιες εκπτώσεις φόρων πάνε «περίπατο» www.dikaiologitika.gr

Η περικοπή ή ακόμη και η κατάργηση των φορολογικών απαλλαγών που έχουν απομείνει στη φορολογική νομοθεσία, θα βρεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το «κουαρτέτο» καθώς θεωρείται και αυτή μια «πηγή» για τη χρηματοδότηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος

www.dikaiologitika.gr

Πηγές από το περιβάλλον του υπουργού Οικονομικών επιβεβαιώνουν ότι οι φοροαπαλλαγές βρίσκονται στο στόχαστρο ενώ η προσοχή έχει εστιαστεί στα μέτρα που έχει προτείνει μέσω της έκθεσής της η Παγκόσμια Τράπεζα. Εκτός από το γνωστό αίτημα για περικοπή του αφορολογήτου των μισθωτών, των συνταξιούχων και των αγροτών –στην έκθεση η περικοπή ποσοτικοποιείται καθώς αναφέρεται ότι απαιτείται ψαλίδισμα της έκπτωσης από τα 1.900 ευρώ στα 1.700 ευρώ για να εξοικονομηθεί ένα δις. ευρώ- προτείνεται η περικοπή ή κατάργηση της έκπτωσης για τις ιατρικές δαπάνες, η κατάργηση της έκπτωσης του 1,5% που γίνεται σε μισθωτούς και συνταξιούχους μέσω της παρακράτησης φόρου, η κατάργηση του ειδικού καθεστώτος φορολόγησης για τους ναυτικούς, η επανεξέταση του ειδικού καθεστώτος φορολόγησης για τη ρακή και το τσίπουρο αλλά και η επανεξέταση του επιδόματος θέρμανσης. Η χρηματοδότηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος είναι ένα από τα τρία κρίσιμα μέτωπα –τα άλλα δύο είναι τα εργασιακά και το δημοσιονομικό- για το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης. Οι θεσμοί ζητούν μέτρα τουλάχιστον 400 εκατ. ευρώ για να κλείσει το συγκεκριμένο θέμα καθώς οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης αμφισβητούνται προς το παρόν ως προς την απόδοσή τους. Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη στο υπουργείο Οικονομικών υπό τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και με τη συμμετοχή του Γιώργου Κατρούγκαλου, του Γιώργου Χουλιαράκη και της Θεανώς Φωτίου, τέθηκαν όλα τα εναλλακτικά σενάρια. Οι βασικές «πηγές» από τις οποίες θα αναζητηθούν αυτά τα 400 εκατ. ευρώ είναι οι περικοπές των δαπανών του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, οι περικοπές των κοινωνικών επιδομάτων αλλά και οι περικοπές των φορολογικών απαλλαγών. «Κόκκινες γραμμές» για την κυβέρνηση σε αυτή τη φάση είναι το να διατηρηθεί το αφορολόγητο της κλίμακας στα σημερινά επίπεδα και να μην θιγούν τα οικογενειακά ή τα αναπηρικά επιδόματα. Αυτοί βέβαια, είναι οι κωδικοί δαπανών με το μεγαλύτερο δημοσιονομικό κόστος. Με βάση τους υπολογισμούς της Παγκόσμιας Τράπεζας: 1. Το αφορολόγητο (δηλαδή η έκπτωση φόρου των 1.900-2.100 ευρώ ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση) κοστίζει συνολικά 8,5 δις. ευρώ. Η πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας, προβλέπει μείωση του αφορολογήτου στα 1.700 ευρώ (από 1.900-2.100 ευρώ σήμερα) για να εξοικονομηθεί 1 δις. ευρώ. Η επιβάρυνση αν προχωρήσει αυτή η πρόταση, θα φτάσει στα 200-400 ευρώ ανά φορολογούμενο ή στα 400-800 ευρώ για ένα ζευγάρι με δύο εργαζόμενους δεδομένου ότι το αφορολόγητο είναι ατομικό. 2. Τα οικογενειακά επιδόματα (το επίδομα τέκνων αλλά και το πολυτεκνικό) έχουν δημοσιονομικό κόστος άνω των 660 εκατ. ευρώ. 3. Ο προϋπολογισμός των αναπηρικών επιδομάτων, προσεγγίζει τα 300 εκατ. ευρώ. Στο τραπέζι ναυτικοί, τσίπουρο και πετρέλαιο θέρμανσης Εξαιρώντας από το τραπέζι τα παραπάνω μέτρα, απομένουν προς εξέταση οι ακόλουθες προτάσεις: 1. Η έκπτωση φόρου για τις ιατρικές δαπάνες η οποία έχει δημοσιονομικό κόστος της τάξεως των 86,8 εκατ. ευρώ με βάση τα δεδομένα του 2016. Η κατάργηση της έκπτωσης θα έχει σημαντική δημοσιονομική απόδοση αλλά ακόμη και η Παγκόσμια Τράπεζα διατυπώνει επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσον ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αυξήσει ακόμη περισσότερο το «μαύρο χρήμα» στις συναλλαγών ιατρών-ασθενών. Υπενθυμίζεται ότι η έκπτωση για τις ιατρικές δαπάνες έχει κουτσουρευτεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Αναγνωρίζεται ως έκπτωση μόλις το 10% και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι το συνολικό ποσό ξεπερνά το 5% του εισοδήματος. Έτσι, φορολογούμενος με 20.000 ευρώ εισόδημα, πρέπει να προσκομίσει αποδείξεις 1.000 ευρώ τουλάχιστον για να επιτύχει έκπτωση 100 ευρώ. 2. Η έκπτωση του 1,5% που γίνεται στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους κατά την παρακράτηση του φόρου. Προώθηση αυτού του μέτρου, θα αυξήσει την παρακράτηση φόρου για όλους τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ενώ δημοσιονομικά θα εξοικονομηθούν περίπου 55 εκατ. ευρώ. Η μέση επιβάρυνση ανά φορολογούμενο, εκτιμάται στα 17 ευρώ τον χρόνο ενώ το μέτρο αγγίζει το σύνολο των μισθωτών και των συνταξιούχων με ετήσιες αποδοχές άνω των 8.800 ευρώ τον χρόνο. 3. Το ειδικό καθεστώς φορολόγησης των ναυτικών με δημοσιονομικό κόστος περίπου 88 εκατ. ευρώ. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά τον αριθμό των δικαιούχων σε περίπου 27.000 άτομα αλλά η έκπτωση ανά άτομο προσεγγίζει τα 3.300 ευρώ. Ο κίνδυνος από την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος (τα εισοδήματά τους φορολογούνται αυτοτελώς με συντελεστές 10-15%) είναι να… μεταναστεύσουν φορολογικά σε άλλα λιμάνια. 4. Το φοιτητικό επίδομα (δίδεται σε γονείς παιδιών που σπουδάζουν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους) με προϋπολογισμό 47 εκατ. ευρώ. Έχει εξεταστεί το ενδεχόμενο να αλλάξουν τα εισοδηματικά κριτήρια προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των δικαιούχων και αντίστοιχα η δημοσιονομική δαπάνη. 5. Το επίδομα θέρμανσης με ετήσιο προϋπολογισμό περίπου 105 εκατ. ευρώ. Για φέτος, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι το επίδομα θα δοθεί κανονικά ενώ εκκρεμεί η δημοσίευση της απόφασης στο ΦΕΚ. Για τη νέα σεζόν, συζητείται το ενδεχόμενο αλλαγής των κριτηρίων. Υπενθυμίζεται ότι μόλις πέρυσι, η δαπάνη για το επίδομα θέρμανσης περιορίστηκε κατά 50% 6. Στο τραπέζι έχει επανέλθει και το θέμα της φορολόγησης του τσίπουρου. Σήμερα, εξακολουθεί να ισχύει ειδικό καθεστώς ενώ στελέχη του κλάδου οινοπνευματωδών έχουν κατ’ επανάληψη καταγγείλει ότι γίνεται κατάχρηση της ευεργετικής νομοθεσίας που ισχύει για τους μικρούς παραγωγούς και λαθρεμπόριο.

www.dikaiologitika.gr

ΔΝΤ: Μη βιώσιμη χώρα η Ελλάδα

24 September 2016

ΔΝΤ: Η Ελλάδα είναι πλέον μια «μη βιώσιμη» χώρα

του Βασίλη Γεώργα, Liberal, 24/9/2016

Η Ελλάδα δεν θεωρείται σήμερα μόνο «αποτυχημένο κράτος (failed state) αλλά όπως προκύπτει από την έκθεση συμπερασμάτων του ΔΝΤ που ανακοινώθηκε χθες, αποτελεί πλέον μια «μη βιώσιμη χώρα».

Η πιο πνιγηρή εκτίμηση του Ταμείου που έρχεται να ενισχύσει την παραπάνω διαπίστωση είναι ότι η ανεργία στην Ελλάδα δεν πρόκειται να πέσει σε μονοψήφιο ποσοστό πριν τα μέσα του αιώνα αν δεν γίνουν νέες παρεμβάσεις…

Στην έκθεση του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ η χώρα δεν έχει βιώσιμο χρέος και πρωτογενή πλεονάσματα, δεν έχει βιώσιμο ασφαλιστικό, δεν έχει βιώσιμο κοινωνικό κράτος, δεν έχει βιώσιμο δημόσιο τομέα, δεν έχει βιώσιμο φορολογικό σύστημα και δεν διαθέτει ούτε βιώσιμες τράπεζες.

Μετά από επτά χρόνια σκληρών δημοσιονομικών περικοπών και ενώ σε 23 μήνες υποτίθεται πως βγαίνουμε από τα μνημόνια, το ΔΝΤ μας λέει με λίγα λόγια πως το κοντέρ έχει κολλήσει, πρέπει να μηδενίσει και η ιστορία να ξεκινήσει από την αρχή με ένα νέο μνημόνιο μεταρρυθμίσεων, εκτεταμένων αναπροσαρμογών στη φορολογία και επίπονων περικοπών στις συντάξεις.

Μια προς μία οι επισημάνσεις του ΔΝΤ προβάλλονται ως σύνοψη της «Βίβλου» των νέων δύσκολων αποφάσεων και επώδυνων μέτρων που κατά την άποψη του ΔΝΤ, πρέπει όλες οι πλευρές να αποδεχτούν και να εφαρμόσουν, ώστε η Ελλάδα να θέσει τις βάσεις για να ξαναγίνει μια «κανονική χώρα» στο μέλλον.

Η ελληνική κυβέρνηση ανήσυχη ότι το ΔΝΤ της καταστρέφει το success story στο οποίο προσπαθεί να επενδύσει, διαμήνυσε χθες ότι δεν πρόκειται να δεχθεί άλλες αλλαγές στο ασφαλιστικό και στους φόρους, παρά μόνο στα εργασιακά όπως προβλέπεται στη δεύτερη αξιολόγηση. Το μόνο εμφανές πεδίο συμφωνίας με το ΔΝΤ ήταν στην κοινή θέση για την ανάγκη μεγάλης απομείωσης του χρέους.

Όμως, η επίμονη πίεση του ΔΝΤ για παρεμβάσεις στους ευαίσθητους» τομείς των συντάξεων και των φόρων, δείχνει ότι τα πράγματα περιπλέκονται πολύ και η υποστήριξη στο αίτημα μιας μεγάλης διευθέτησης του χρέους, δεν παρέχεται «δωρεάν».

Από τη σταχυολόγηση των διαπιστώσεων και των προτάσεων του ΔΝΤ προκύπτει ότι:

*  Στο μέτωπο του ασφαλιστικού η κερκόπορτα για νέα μεγάλη μείωση των σημερινών συντάξεων έχει ήδη ανοίξει και το ερώτημα είναι ποιος και πότε θα κληθεί να την υλοποιήσει. Η εισήγηση του ΔΝΤ είναι σαφής ότι για να συνεχίσει το κράτος να δίνει συντάξεις και να επέλθει δικαιοσύνη μεταξύ παλαιών και νέων ασφαλισμένων, πρέπει να γίνουν εκτεταμένες περικοπές τις σημερινές συντάξεις. Η μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου –υποστηρίζει- δεν αρκεί για να καταστήσει βιώσιμο το σύστημα καθώς το έλλειμμα του συνταξιοδοτικού παραμένει στο 10% του ΑΕΠ έναντι 2,5% στην Ευρώπη, και απαιτείται μείωση που θα επέλθει μέσα από το ξεπάγωμα των υφιστάμενων παροχών και επί της ουσίας μέσα από την κατάργηση του θεσμού της «προσωπικής διαφοράς».

 *  Στο φορολογικό εισηγείται την τακτική «καρότο και μαστίγιο». Προτείνει την πλήρη αναδιαμόρφωση της φορολογικής πολιτικής με μείωση των υπερβολικά υψηλών φορολογικών συντελεστών και των εισφορών προκειμένου να μην επιβαρύνεται υπέρμετρα η ανάπτυξη. Παράλληλα εισηγείται  μείωση των «πολύ γενναιόδωρων φοροαπαλλαγών» στη φορολογία εισοδήματος που απολαμβάνει το 50% των μισθωτών στην Ελλάδα έναντι του 8% στην ευρωζώνη, και κατάργηση των φοροαπαλλαγών για τους πλούσιους.

 Στην πράξη το ΔΝΤ προτείνει μια βαθιά φορολογική μεταρρύθμιση όπου τα υφιστάμενα φορολογικά βάρη δεν θα μειωθούν ως σύνολο ούτε θα αυξηθούν επιπλέον, αλλά θα ανακατανεμηθούν και θα επιβαρύνουν περισσότερο τους χαμηλοεισοδηματίες και τη μεσαία τάξη. Επίσης διαφωνεί κάθετα και προτείνει να κλείσουν όλες οι πόρτες στις πρακτικές των επαναλαμβανόμενων ρυθμίσεων και διευκολύνσεων όσων έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές (π.χ πρόγραμμα 100 δόσεων κλπ) επειδή όπως λέει συνιστούν «ντε φάκτο συγχώρεση φορολογικών χρεών» και μιλά ανοιχτά για «αυτοαπασχολούμενους και πλούσιους φοροφυγάδες» που πρέπει να φορολογηθούν.

* Στα εργασιακά και την απελευθέρωση επαγγελμάτων εισηγείται να ληφθούν μέτρα για τις ομαδικές απολύσεις και τον συνδικαλισμό «με βάση τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές» και να ληφθούν δράσεις για την αύξηση της παραγωγικότητας στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέρα. Παράλληλα προειδοποιεί ότι «παρά τις κατανοητές αντιδράσεις», δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντιστραφούν οι προηγούμενες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στον κατώτατο μισθό,  επειδή αυτό κατά την άποψή του θα θέσει σε κίνδυνο τα δυνητικά οφέλη για τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης.

Επιπλέον πιέζει για «πιο φιλόδοξες προσπάθειες» στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που αφορούν στην  απελευθέρωση των αγορών προϊόντων, στις ιδιωτικοποιήσεις και στο πλήρες άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων,

* Στις τράπεζες το ΔΝΤ επισημαίνει ότι η ταχεία εκκαθάριση των προβληματικών ισολογισμών από τα κόκκινα δάνεια «είναι ζωτικής σημασίας» για  και πρέπει να γίνει με κάθε κόστος, υπονοώντας ότι ενδεχομένως στο μέλλον να χρειαστεί και νέα ανακεφαλαιοποίηση. «Η εξασφάλιση επαρκούς τραπεζικού κεφαλαίου είναι μεγάλης σημασίας ώστε να επιτραπεί η γρήγορη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ακόμη και με κάποιο κόστος», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.  

Ζητά επίσης να κοπεί ο ομφάλιος λώρος της διαπλοκής πολιτικών – τραπεζών που αναδείχθηκε το τελευταίο διάστημα ξανά με την υπόθεση της Τράπεζας Αττικής και του επιχειρηματία Καλογρίτσα.

«Οι ανησυχίες που σχετίζονται   με την μακρά παράδοση των στενών σχέσεων μεταξύ τραπεζών, κράτους και ισχυρών συμφερόντων, δημιουργούν αναποτελεσματική κατανομή πόρων σε πρόσωπα που είναι καλά διασυνδεδεμένα αλλά μη παραγωγικά» σημειώνει στην έκθεση. Και καλεί την κυβέρνηση  «να επανεξετάσει τα πρόσφατα νομοθετικά μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης αποκόπτοντας τους δεσμούς μεταξύ τραπεζών και του πολιτικού συστήματος σε συστημικές και μη συστημικές τράπεζες».

Απορρίπτει δε την πρόταση της κυβέρνησης για τη δημιουργία δημόσιων αναπτυξιακών τραπεζών επισημαίνοντας ότι «αυτό μπορεί να οδηγήσει στην αναποτελεσματική κατανομή πόρων και τελικά σε υψηλό κόστος για τους φορολογούμενους».

* Το κοινωνικό κράτος και οι μεγάλες ανάγκες υποστήριξης των πιο αδύναμων ομάδων, χρησιμοποιείται ως πολιορκητικός κριός από το ΔΝΤ για να εκπορθήσει το κάστρο του συνταξιοδοτικού συστήματος. Το ΔΝΤ υπονοεί πως το σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης δεν μπορεί να λειτουργήσει αποδοτικά επειδή οι δαπάνες του δημοσίου κατευθύνονται στην αποπληρωμή «δυσβάσταχτα υψηλών συντάξεων». Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής σύμφωνα με το ΔΝΤ είναι ότι στην πράξη δεν περισσεύουν χρήματα για να υποστηριχθούν οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και οι άνεργοι. Εμμέσως λέει επίσης ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για περικοπές δαπανών στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα ο οποίος υπολειτουργεί, ενώ εντύπωση προκαλεί η επίκληση παραδειγμάτων όπως η έλλειψη «συρίγγων στα νοσοκομεία» και «τα ακινητοποιημένα δημόσια λεωφορεία λόγω έλλειψης ανταλλακτικών», τα οποία χρησιμοποιεί για να επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας νέας αλλαγής στο ασφαλιστικό με περικοπές στις συντάξεις.

«Είναι ουσιαστικής σημασίας να υπάρξει μεσοπρόθεσμα μια δημοσιονομικά ουδέτερη εξισορρόπηση πολιτικών με χαμηλότερες συντάξεις και με μια πιο δίκαιη κατανομή του φορολογικού βάρους, ώστε ο δημόσιο τομέας να μπορέσει να παράσχει επαρκείς υπηρεσίες και κοινωνική βοήθεια σε ευάλωτες ομάδες, με την παράλληλη δημιουργία των συνθηκών για επενδύσεις και ανάπτυξη» αναφέρεται στην έκθεση του ΔΝΤ.

Στήριξη για χρέος – προσφυγικό με ανταλλάγματα

* Για το χρέος η άποψη που καταθέτει το ΔΝΤ, απαλλαγμένο από τα βαρίδια της πρότερης συμμετοχής του στο ελληνικό πρόγραμμα ως χρηματοδότης, είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ, όπως επίσης και η στήριξη που παρέχει στην κυβέρνηση με την δημοσιοποίηση της άποψής ότι η Ελλάδα πρέπει να υποστηριχθεί οικονομικά από τους εταίρους της μέσω της μείωσης του χρέους, για να αντιμετωπίσει την προσφυγική και ανθρωπιστική κρίση.

Η επισήμανση της έκθεσης είναι ότι για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα, χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους από αυτή που εξετάζεται σήμερα (από τον ESM) και θα πρέπει παράλληλα να στηρίζεται σε ρεαλιστικές παραδοχές για τη δυνατότητα της χώρας να πετύχει βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. «Οι τρέχοντες στόχοι των Αρχών παραμένουν μη ρεαλιστικοί γιατί υποθέτουν ότι η Ελλάδα θα πετύχει και θα διατηρήσει πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ για πολλές δεκαετίες -παρά τα διψήφια ποσοστά ανεργίας μέχρι τα μέσα του αιώνα», επισημαίνεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.

Με λίγα λόγια το ΔΝΤ στο παραπέντε πριν την εξειδίκευση των προτάσεων του ESM και λίγο πριν καταρτίσει τη δική του έκθεση βιωσιμότητας, προσφέρει στήριξη στην κυβέρνηση, αλλά παράλληλα αφήνει να εννοηθεί πως θα είναι αδύνατο να  συμμετάσχει στο πρόγραμμα αν οι στόχοι για τα πρωτογενή πλεονάσματα δεν μειωθούν δραστικά και τα μέτρα για το χρέος δεν οδηγήσουν σε μεγάλη μείωση.http://sfrang.blogspot.gr/2016/09/blog-post_24.html

ΜΙΣΘΟΣ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ!

527.999 εργαζόμενοι αμείβονται κάτω από το επίδομα ανεργίας

1 Οκτωβρίου 201611:49

Καθηλωμένος στα 403 ευρώ μικτά, δηλαδή περίπου 338,52 ευρώ καθαρά -χαμηλότερος από το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ-, είναι ο μέσος μισθός για 527.999 εργαζόμενους με καθεστώς μερικής απασχόλησης, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΙΚΑ για τον μήνα Φεβρουάριο του 2016.

Από την επεξεργασία των Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων (ΑΠΔ) που υποβλήθηκαν για τον Φεβρουάριο του 2016 και από τις εγγραφές, οι οποίες έχουν ελεγχθεί κατά τον χρόνο επεξεργασίας, προκύπτει ότι ο μέσος μισθός στο σύνολο του ιδιωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους και της μερικής απασχόλησης, είναι 981 ευρώ μικτά, ενώ ο μέσος μισθός για τους εργαζόμενους με πλήρη απασχόληση ανέρχεται στα 1.219,40 ευρώ. Τον Φεβρουάριο υποβλήθηκαν και επεξεργάστηκαν Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις από 218.656 κοινές επιχειρήσεις και 9.946 από οικοδομοτεχνικά έργα. Ο αριθμός των ασφαλισμένων οι οποίοι έχουν δηλωθεί στις ΑΠΔ ανέρχεται σε 1.759.152, εκ των οποίων 1.725.349 σε κοινές επιχειρήσεις και 33.803 σε οικοδομοτεχνικά έργα.

Στο σύνολο των ασφαλισμένων η μέση απασχόληση είναι 21,32 ημέρες, στους ασφαλισμένους στις κοινές επιχειρήσεις 21,47 και στους ασφαλισμένους στα οικοδομοτεχνικά έργα 13,22. Στο σύνολο των κοινών επιχειρήσεων, σε ασφαλισμένους με πλήρη απασχόληση, το μέσο ημερομίσθιο ανέρχεται σε 52,14 ευρώ και ο μέσος μισθός σε 1.219,40 ευρώ, αντίστοιχα στη μερική απασχόληση ανέρχονται σε 23,99 ευρώ και 403,00 ευρώ.

Στα οικοδομοτεχνικά έργα το μέσο ημερομίσθιο είναι 41,25 ευρώ και ο μέσος μισθός 545,33 ευρώ. Επισημαίνεται ότι στις κοινές επιχειρήσεις η μέση απασχόληση και το μέσο ημερομίσθιο έχουν υπολογιστεί για τις ασφαλιστέες ημέρες, ενώ στα οικοδομοτεχνικά έργα για τις πραγματοποιηθείσες ημέρες. Στις επιχειρήσεις με λιγότερους από δέκα μισθωτούς το μέσο ημερομίσθιο πλήρους απασχόλησης ανέρχεται στο 62,90% του μέσου ημερομισθίου των ασφαλισμένων σε επιχειρήσεις με πάνω από δέκα μισθωτούς. Το μέσο ημερομίσθιο των γυναικών στις κοινές επιχειρήσεις με πλήρη απασχόληση αντιπροσωπεύει το 84,57% του αντίστοιχου ημερομισθίου των ανδρών, ενώ στη μερική απασχόληση το 95,49%.

Σύγκριση Φεβρουαρίου 2016 – Ιανουαρίου 2016

Ο αριθμός των ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις αυξήθηκε κατά 0,30%, στα οικοδομοτεχνικά έργα κατά 9,37% και στο σύνολο των επιχειρήσεων κατά 0,46%. Ο αριθμός των αλλοδαπών ασφαλισμένων αυξήθηκε κατά 1,59%. Η μέση απασχόληση στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 0,32%, στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 8,18% και στο σύνολο των επιχειρήσεων μειώθηκε κατά 0,28%. Το μέσο ημερομίσθιο στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 0,20% και στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 0,15%. Ο μέσος μισθός στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 0,53% και στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 8,34%.

Σύγκριση Φεβρουαρίου 2016 – Φεβρουαρίου 2015

Ο αριθμός των ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις αυξήθηκε κατά 5,18%, στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 5,26% και στο σύνολο των επιχειρήσεων αυξήθηκε κατά 5,18%. Ο αριθμός των ασφαλισμένων με πλήρη απασχόληση αυξήθηκε στις κοινές επιχειρήσεις κατά 3,15%, ενώ με μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 12,35%. Ο αριθμός των αλλοδαπών ασφαλισμένων αυξήθηκε κατά 3,61%. Το ποσοστό των ασφαλισμένων γυναικών επί του συνόλου των ασφαλισμένων αυξήθηκε από 46,09% σε 46,15%. Η μέση απασχόληση στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 0,42%, ενώ στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 9,17%. Το μέσο ημερομίσθιο στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 2,29%, στα οικοδομοτεχνικά έργα μειώθηκε κατά 2,11% και στο σύνολο κατά 2,29%. Ο μέσος μισθός μειώθηκε στις κοινές επιχειρήσεις κατά 2,69% και στα οικοδομοτεχνικά έργα αυξήθηκε κατά 6,86%. Στις κοινές επιχειρήσεις με πλήρη απασχόληση το μέσο ημερομίσθιο μειώθηκε κατά 1,81%, ενώ ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 1,23%.

Ομαδικές απολύσεις

Αναφερόμενος στο θέμα των ομαδικών απολύσεων ο υπουργός Εργασίας είπε ότι «θα σεβαστούμε την απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου», αλλά ο τρόπος ενσωμάτωσής της στην ελληνική νομοθεσία εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της ελληνικής κυβέρνησης. Ο κ. Κατρούγκαλος επεσήμανε επίσης ότι δεν υπάρχει περιορισμός στο μνημόνιο για αναστροφή των πολιτικών απορρύθμισης της αγοράς εργασίας και δήλωσε ότι θα παραστεί αυτοπροσώπως στο ευρωπαϊκό δικαστήριο στις 20 Οκτωβρίου, όταν θα συζητείται η προσφυγή της ΓΣΕΕ κατά των μνημονιακών ρυθμίσεων οι οποίες παραβιάζουν τον ευρωπαϊκό κοινωνικό χάρτη.

Γ. Κατρούγκαλος: «Το πόρισμα δεν είναι δεσμευτικό»

«Το κοινό ανακοινωθέν των πέντε σημείων που υπέγραψαν οι κοινωνικοί εταίροι αποτελεί τη βασική θέση της ελληνικής κυβέρνησης εν όψει της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς» σύμφωνα με τον υπουργό Εργασίας.

Ο κ. Κατρούγκαλος τόνισε ότι «το πόρισμα της “επιτροπής σοφών” για το εργασιακό, αν και είναι πολύ κοντά στις ελληνικές θέσεις, εντούτοις δεν είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση, αλλά θα αποτελέσει τη βάση της διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές». Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του πορίσματος των 12 σημείων, τους βασικούς άξονες του οποίου δημοσίευσε η «Ναυτεμπορική» στο προχθεσινό φύλλο της, ο υπουργός Εργασίας τόνισε ότι «η επιστροφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων στη χώρα μας είναι η αρχή για την αναστροφή της γενικευμένης απορρύθμισης που προκάλεσαν τα μνημόνια στην αγορά εργασίας».

Όπως ανέφερε ο υπουργός, «το ΔΝΤ έχει αποδεχθεί ότι το πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τα εργασιακά θα είναι η βάση της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς» και τόνισε χαρακτηριστικά ότι από τις 12 προτάσεις της επιτροπής οι 8 προέκυψαν μέσα από ομόφωνη γνώμη όλων των μελών της, ενώ οι 4 προτάσεις διαμορφώθηκαν με αυξημένη πλειοψηφία.

Αναφερόμενος στο θέμα της διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού, ο υπουργός Εργασίας είπε ότι υπάρχει συμφωνία μεταξύ των μελών της επιτροπής για την ύπαρξή του, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις για το ποιος θα τον καθορίζει. Για τους κατώτατους μισθούς των νέων ανέφερε ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί από το υπουργείο Εργασίας η πρόταση της επιτροπής για σύνδεση των μισθών με την εργασιακή εμπειρία των νέων και για χρονικό διάστημα έως δύο έτη. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Κατρούγκαλος στην ομόφωνη απόφαση της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για την επεκτασιμότητα των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων.

Πηγή: Ναυτεμπορική

Ακόμη και οι υψηλόμισθοι δυσκολεύονται να αποταμιεύσουν

Ακόμη και οι υψηλόμισθοι δυσκολεύονται να αποταμιεύσουν, καθώς όσο αυξάνονται οι αποδοχές τους αυξάνονται και οι απαιτήσεις τους και μαζί με αυτές οι δαπάνες τους και η καταναλωτική τους διάθεση. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από δημοσκόπηση που έκανε μεταξύ των Αμερικανών η ιστοσελίδα για θέματα προσωπικών οικονομικών GoBankingRates. Διαπίστωσε πως οι Αμερικανοί αποταμιεύουν από λίγο έως καθόλου, ακόμη και όταν τα εισοδήματά τους κυμαίνονται από 100.000 έως 149.000 δολάρια τον χρόνο.

Σε αυτήν την εισοδηματική κατηγορία το 18% δεν έχει καθόλου αποταμιεύσεις στην τράπεζα, ενώ το 26% έχει λιγότερα από 1.000 δολάρια σε τραπεζικό λογαριασμό. Τα ποσοστά αυτά περιορίζονται στο 6% και το 23% αντιστοίχως στην κατηγορία όσων έχουν ετήσιο εισόδημα από 150.000 δολάρια και άνω.

Σύμφωνα, άλλωστε, με τα τελευταία στοιχεία της Federal Reserve του Σεντ Λούις, οι Αμερικανοί αποταμιεύουν λιγότερο από το 6% του διαθέσιμου εισοδήματός τους και σχεδόν το 50% των Αμερικανών δεν θα μπορεί να καλύψει ένα έκτακτο έξοδο 400 δολαρίων χωρίς να πουλήσει κάτι ή να δανειστεί χρήματα.

Οπως επισημαίνει ο Κάμερον Χάντλεστον, αρθρογράφος της GoBankingRates, «ακόμη και όσοι έχουν υψηλά εισοδήματα ξοδεύουν μήνα με τον μήνα τον μισθό τους, καθώς όσο αυξάνεται το εισόδημά τους τόσο αυξάνονται και οι δαπάνες τους». Φαίνεται λοιπόν πως στην αποταμίευση διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ατόμου.

Στην ίδια παρατήρηση καταλήγει και η Ρέιτσελ Πόντνος, νομικός και σύμβουλος προσωπικών οικονομικών στην Ουάσιγκτον. Οπως επισημαίνει, ανεξάρτητα από το ύψος των εισοδημάτων τους, οι άνθρωποι «κατατάσσονται είτε στην κατηγορία των αποταμιευτών είτε στην κατηγορία των σπάταλων» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «ο σπάταλος είναι πάντα σπάταλος».

Αποταμίευση

Η ανεπαρκής έως και μηδαμινή αποταμίευση χαρακτηρίζει όλες τις εισοδηματικές κατηγορίες των Αμερικανών. Σύμφωνα με έρευνα της GoBankingRates, αιτία είναι, μεταξύ άλλων, και η αποπληρωμή χρεών από πιστωτικές κάρτες. Από στοιχεία της Federal Reserve της Νέας Υόρκης προκύπτει ότι το συνολικό χρέος των Αμερικανών από πιστωτικές κάρτες ανέρχεται σε 729 δισ. δολάρια. Πριν από την κρίση, το 2008, το χρέος βρισκόταν στα 866 δισ. δολάρια.

Μια άλλη πηγή οικονομικής επιβάρυνσης που αποτρέπει την αποταμίευση σε πολλές αμερικανικές οικογένειες είναι η αποπληρωμή των φοιτητικών δανείων. Οχι μόνον αποπληρώνουν τα φοιτητικά δάνειά τους οι νέοι Αμερικανοί που αποφοίτησαν προσφάτως, αλλά και οι γονείς τους. Ο Κάμερον Χάντλεστον, αρθρογράφος της GoBankingRates, επισημαίνει ότι η αποπληρωμή των φοιτητικών δανείων συχνά πλήττει καίρια τη δυνατότητα των γονέων να αποταμιεύσουν και να συνταξιοδοτηθούν. Η τεχνολογία, άλλωστε, έχει διευκολύνει τους ανθρώπους να αυξήσουν τις δαπάνες τους. Προκειμένου να προσελκύσουν περισσότερους πελάτες, πολλές επιχειρήσεις έχουν διευκολύνει τις ηλεκτρονικές πληρωμές τόσο, ώστε είναι εξίσου εύκολες με την αποστολή ενός μηνύματος στο Facebook.

Το χειρότερο είναι πως πολλοί τείνουν να επιδεικνύουν τις αγορές τους στο Facebook και στο Instagram, ενθαρρύνοντας τους άλλους να κάνουν αντίστοιχες δαπάνες, όπως δήλωσε σχεδόν το 40% των ενηλίκων Αμερικανών με λογαριασμό σε κάποιο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

www.kathimerini.gr

www.e-forologia.gr

ΕΚΠΤΩΣΗ ΦΟΡΟΥ

Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που κάνουν αγορές με χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες, ή μέσω e-banking θα προβλέπεται ετήσια έκπτωση φόρου από 1.900 έως 2.100 ευρώ.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του "Ελεύθερου Τύπου",  για όλους τους φορολογούμενους που κάνουν αγορές με «πλαστικό» χρήμα θα γίνονται κληρώσεις στις οποίες θα μετέχουν αυτόματα, με έπαθλο δωρεάν ψώνια, αυτοκίνητα, ακόμη και ακίνητα.

Οι δαπάνες που πληρώνονται με μετρητά και οι αποδείξεις τους δεν θα λαμβάνονται υπόψη για έκπτωση φόρου σε μισθωτούς και συνταξιούχους, ούτε θα μετέχουν στις κληρώσεις δώρων.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, τα κίνητρα για τη χρήση «πλαστικού» χρήματος και ηλεκτρονικών συναλλαγών που προβλέπει το νομοσχέδιο:

• Εκπτώσεις από 1.900 έως 2.100 ευρώ στον ετήσιο φόρο εισοδήματος για μισθωτούς και συνταξιούχους. Από την 1/1/2017 οι φορολογούμενοι αυτοί θα πρέπει να καλύπτουν ποσοστό του ετήσιου εισοδήματός τους με δαπάνες μέσω καρτών ή e-banking για να κατοχυρώνουν την ετήσια έκπτωση φόρου. Αν δεν καλύψουν το απαιτούμενο ποσοστό, το ακάλυπτο ποσό θα φορολογείται με 22%.
  Το ποσοστό που θα πρέπει να καλύπτουν εξαρτάται από το ύψος του εισοδήματος. Για εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις μέχρι 10.000 ευρώ θα πρέπει να καλύπτουν το 10%, για εισοδήματα 10.000-20.000 ευρώ το 15%, για 20.000-40.000 ευρώ το 20%, για πάνω από 40.000 ευρώ θα πρέπει να καλύπτουν το 30%.
  Στις δαπάνες που αναγνωρίζονται για την έκπτωση φόρου περιλαμβάνονται όλες οι αγορές καταναλωτικών αγαθών και οι παροχές υπηρεσιών. Δηλαδή ακόμη και αγορές σε σούπερ μάρκετ, πληρωμές ενοικίων, λογαριασμών ΔΕΚΟ, τόκων από στεγαστικά δάνεια, ασφαλίστρων, διδάκτρων, κοινοχρήστων. Θα εξαιρούνται οι μεταφορές ποσών σε άλλα πρόσωπα και τα εμβάσματα.
  Από την υποχρέωση κάλυψης ποσοστού του ετησίου εισοδήματος με «πλαστικό» ή «ηλεκτρονικό» χρήμα εξαιρούνται οι συνταξιούχοι άνω των 70 ετών και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι που ζουν σε οικισμούς με πληθυσμό κάτω από συγκεκριμένο όριο και σε ορεινές περιοχές πάνω από ένα συγκεκριμένο υψόμετρο.
   
• Κάθε ημέρα σε 50 πελάτες καταστημάτων σε όλη τη χώρα, που χρησιμοποιούν κάρτες στις συναλλαγές του, θα δίνεται η δυνατότητα να αγοράσουν δωρεάν τα προϊόντα που επιθυμούν, μέσω κλήρωσης. Οταν ο πελάτης θα ζητά και θα λαμβάνει απόδειξη, θα μετέχει αυτόματα στην κλήρωση. Ο τυχερός θα βλέπει πάνω στην απόδειξη ένα τυπωμένο μήνυμα με το οποίο θα ενημερώνεται ότι δεν απαιτείται να πληρώσει τα αγαθά που αγόρασε. Παραμένει άγνωστο μέχρι ποιο ποσό θα παρέχεται το δικαίωμα των δωρεάν αγορών.
   
• Θα κληρώνονται 5 αυτοκίνητα τον μήνα. Ολες οι αποδείξεις που θα λαμβάνουν οι καταναλωτές για αγορές με «πλαστικό» χρήμα θα μετέχουν σε μηνιαίες κληρώσεις με έπαθλο 5 αυτοκίνητα, από το «στοκ» των κατασχεθέντων στον ΟΔΔΥ.
   
• Θα κληρώνεται ένα ακίνητο κάθε χρόνο, διαδικασία στην οποία θα μετέχουν αυτόματα όλοι όσοι παίρνουν αποδείξεις για αγορές με «κάρτες».  http://www.briefingnews.gr/oikonomia/ta-pano-kato-xana-me-tis-apodeixeis-fernei-oikonomiko-epiteleio